...

Czytając tę książkę o przechodzeniu procesu żałoby, doszłam do wniosku, że wiele moich uczuć dotyczących Taty przeanalizowałam jeszcze za Jego życia. W liście, który wrzuciłam do miejsca pochówku, napisałam wszystko, czego nie zdążyłam Mu powiedzieć. Nie wiem, czy można nazwać to pożegnaniem. Ale po pogrzebie poczułam się lepiej, spokojniej, poczułam ulgę.
Teraz płacz pojawia się w chwilach, w których wspominam Tatę: jak bawił się z małym Kubusiem, podlewał te swoje pelargonie na balkonie albo przymierzał buty w sklepie obuwniczym. Czuję wielki żal, bo w tak niewielkim stopniu skorzystał z życia, ze świata. Że Jego życie ograniczyło się do ciężkiej pracy, bez urlopu, bez wyjazdów, bez oglądania tego, co mogło Go zachwycić. Przeszedł przez życie po cichutku i pokornie.