...

To, że myślę o Tobie rzadziej, nie jest podobno niczym złym. Oznacza powrót do normalności po Twoim odejściu. I oznacza też, że czas łagodzi ból. Te wszystkie hasła: "Musisz żyć dalej!" przechodzą teraz w "Chcesz żyć dalej - ładnie i dobrze". Zastanawiałam się, czy to nie za szybko. Bo mija dopiero 10 miesiąc, a ja staję na nogi (przynajmniej na to wygląda). I wiesz Tato, zadałam sobie pytanie, dlaczego. Odpowiedź brzmiała: "Bo nie byłeś mi tak bliski za życia". Odkąd wyprowadziłam się z Fordonu, nasze kontakty mocno przygasły. Ale to nie moja wina, Tato!!!!!!!!!! Mam nadzieję, że już to wiesz. Byłam i jestem tylko Twoim dzieckiem. Waszym. Twoim i mamy. Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo zależało mi na tym, abyście byli razem szczęśliwi. Nie umiałam sobie tego wyobrazić. Po prostu chciałam. Ale ... no... nie udało się. Jako dziecko, a potem kobieta, nie potrafiłam pozbyć się poczucia odpowiedzialności za Wasze szczęście. To było nieustanne krążenie myśli wokół Ciebie i mamy jako dwóch osobnych jednostek. Jak Wam pomóc, jak zadowolić jedno, by drugie nie poczuło się gorzej, jak okazać miłość, tkwiąc w poczuciu nieuzasadnionej winy?
To, czym nasiąkłam jako dziewczynka, pozostało we mnie do dziś Tato. Czyli takie staranie, aby innym było dobrze, nawet kosztem mojego szczęścia. Bieganie wokół ludzi i kontrolowanie, czy ich uczucia wobec mnie nie uległy zmianie. Wielka niepewność siebie... Taki człowiek musi się nauczyć wielu rzeczy, zasad współżycia z ludźmi. Dopiero zaczynam, Tato. Wcześniej nie zdawałam sobie z tego sprawy.