...

Usiadłam dziś z przodu autobusu, tuż za kierowcą. Nie chciało mi się obserwować ludzi. Ani ich słuchać. Po poniedziałku zniechęciłam się do pasażerów komunikacji miejskiej. Siedząca obok mnie kobieta co chwilę wydzwaniała do różnych znajomych i za każdym razem ubierała w te same słowa komunikacyjny paraliż. Nie miałam mp3, więc po prostu musiałam tego wysłuchiwać. A mówiła tak głośno, że nawet, gdybym nie chciała... Dowiedziałam się między innymi, że miała jechać do Poznania i całe szczęście - zmieniła nieco wcześniej plany, że jej koleżanki z pracy też się spóźnią, że jest dramat (to słowo padało regularnie), nie wyjechała jeszcze z Fordonu. Zastanawiam się, dlaczego ludzie mają aż tak silną potrzebę dzielenia się z obcymi swoim życiem. Jakby nie wystarczało im, że wiedzą swoje, cieszą się tym lub nie, otrzymują z tego lepsze lub gorsze doświadczenia, nie wiem - wnioski, naukę. Potrzebują pojawić się ze swoim życiem w głowach innych ludzi. Wręcz narzucają się. Tylko pytanie, dlaczego? Może osoby z najbliższego otoczenia nie chcą tego słuchać. Chociaż dla mnie to nie powód, aby męczyć niezainteresowanych cudzymi sprawami ludzi (na przykład podróżujących akurat autobusem). Trochę mnie to wkurza. Jestem ciekawa, jaką obelgę pod swoim adresem usłyszałabym, zwracając uwagę takiemu "ekstrawertykowi".